UĞUR BÖCEĞİM!...
23/7/2008
Bütün durakların sonu; son nokta idi.
Hayatıma hayat katan; canıma can veren; nefesim idi! Her şey bitmişti!
Umutlarım, hayallerim, rüyalarım gibi bitmişti! Onun dediğine ve benim düşünceme göre de sondu!.. Her şey bitecekti!...
Ama olmadı işte yine olmadı ne o tuttu sözünü ne de ben her şeye nokta konacak derken yine parantezler açıldı, yine ünlem işareti kondu !.. Yine soru işaretleri kaldı ? !..
Nedendi neden !..
Pamuk ipliği neden bir halat halini almıştı yine !..
Boğuluyordum, son nefesi vermek üzereyken bu suni teneffüs ile hayata bağlamak her kesin harcı değildi!..
Son yıllarda ben mutlu idim acısı ile tatlısı ile yinede mutluydum!.. Özlemin, hasretin dışında pek bir şey canımı yakmıyordu!..
Herkes yüreğini ortaya dökmüş, ne kadar gözler nemlense de kartlar açılmış gerçekler bir bir yine önümüze dizilmişti!..
Acıydı ama gerçekti!..
Ve bu gerçekleri kabullenmek ise boynumuzun borcu idi!.. Tazelenen sadece yüreklerde ki sevgi değil sözlerde tazelenmişti!.. Bencillik mi nedir bilemedim ama ikilem çok zor!..
Evet bilinmezlikti yolum bu defa imkansızlıktı, bile bile çıkmıştım bu yola ama beni şok edercesine tam tersi oldu sebebi her ne oldu bilmiyorum ama gerçekten şoktu!..
Her şeyi ile tam bir şoktu!..
İşte yüreğimin sevdası bu idi!...
Bilinmezlik yolundan çıkıp bulutların arasına daldık!... Bulutlarda gönül salıncağında sallanıp, yürekleri hoplatan hırçın karadenizin dalgalarıyla kucaklaşırken yunuslar eşlik ediyordu!...
Gözleri parlıyordu ışıl ışıl, yüzünde hep istediğim o gülücükler vardı yanağınıda acıtmasaydı o, gülücükler daha da güzeldi!...
Gökyüzündeki kocaman dolunay bile şahitlik yapıyordu!... Yüreğimin sevdasının sevgisine!...
Görünmez mutluluk kanatlarını takıp al diyordu sanki, al yüreğinin sevdasını al, tatlım dediğini al, canım dediğini al, keçim dediğini al diyordu!...
Yüreklerinizdeki yerlerinize ben şahitim diyordu sanki dolunay!..
Yüreğinin aynası ile uğur böceğini al diyordu!....
Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır